Skip to content

Uszkodzenie Candida albicans Hyphae i Pseudohyphae przez system mieloperoksydazy i produkty utleniające metabolizmu neutrofili In Vitro

2 tygodnie ago

445 words

We wcześniejszych badaniach zauważyliśmy, że strzępki Candida i pseudohypha mogą zostać uszkodzone i prawdopodobnie zabite przez neutrofile, głównie za pomocą mechanizmów niefagocytujących zależnych od tlenu. Podczas rozszerzania tych badań ilość uszkodzeń strzępek ponownie mierzono przez hamowanie wychwytu cytozyn [14C]. Neutrofile od tylko jednego z czterech pacjentów z przewlekłą chorobą ziarniniakową w ogóle uszkadzały strzępki, a neutrofile z tego pojedynczego pacjenta uszkadzały strzępki znacznie mniej wydajnie niż jednocześnie badane neutrofile od normalnych osobników kontrolnych. Neutrofile pochodzące od żadnego z dwóch osobników z dziedzicznym niedoborem mieloperoksydazy uszkadzały strzępki. Potwierdziło to znaczenie mechanizmów oksydacyjnych w ogólności i systemów pośredniczonych przez mieloperoksydazę, w szczególności w niszczeniu strzępek Candida. Kilka potencjalnie grzybobójczych utleniających związków pośrednich jest wytwarzanych przez szlaki metaboliczne normalnych neutrofili, ale ich względna toksyczność dla strzępek Candida była wcześniej nieznana. Aby to ustalić, do wytwarzania tych potencjalnie bakteriobójczych produktów stosowano wolne od komórek systemy in vitro. Mieloperoksydaza z nadtlenkiem wodoru, jodkiem i chlorkiem spowodowała 91,2% uszkodzenia inokulum strzępka w 11 eksperymentach. Obniżyło się ilość chlorków lub jodków i nie doszło do uszkodzeń, gdy mieloperoksydaza została pominięta lub dezaktywowana przez ogrzewanie. Azydek, cyjanek i katalaza (ale nie podgrzana katalaza) hamowały uszkodzenia. Systemy do wytwarzania nadtlenku wodoru mogą zastąpić nadtlenek wodoru odczynnika w systemie mieloperoksydazy. Obejmowały one oksydazę glukozy, w obecności glukozy i oksydazę ksantynową, w obecności albo hipoksantyny albo aldehydu octowego. W obecności mieloperoksydazy i halogenku toksyczność układu oksydazy ksantynowej nie była hamowana przez dysmutazę ponadtlenkową i, w pewnych warunkach, został nieznacznie zwiększony przez ten enzym. Sugerowało to, że rodnik ponadtlenkowy nie bezpośrednio uszkadzał strzępek, ale służył głównie jako półprodukt w produkcji nadtlenku wodoru. Możliwe uszkodzenie strzępek przez tlen singletowy zbadano za pomocą fotoaktywacji bengalu różanego. Ta barwnik uszkadzała strzępki w obecności światła i tlenu. Efekt był niemal całkowicie zahamowany przez domniemane wygaszacze singletowego tlenu: histydyny, tryptofanu i 1,4-diazobicyklo [2.2.2] oktanu. Środki te hamowały również uszkodzenie strzępek przez mieloperoksydazę, halogenek i nadtlenek wodoru lub źródło nadtlenku (oksydaza ksantynowa plus aldehyd octowy). Uszkodzenie strzępek za pośrednictwem mieloperoksydazy było również hamowane przez dimetylosulfotlenek, przeciwutleniacz i zmiatacz rodnika hydroksylowego. Dane te potwierdzają udział mechanizmów oksydacyjnych i systemu halogenków mieloperoksydazy-H2O2, w szczególności w uszkadzających strzępkach in vitro, a być może także in vivo.
[patrz też: szpital wojskowy bydgoszcz rejestracja, choroba werdniga hoffmana, na czym polega leczenie kanałowe ]
[przypisy: parafia lubrza opolskie, jasiona opolskie, parafia wierzbnik ]